TIRANA – MOTORRI I NDRYSHIMIT

Protesta e 14 gushtit dha një dimension tjetër. Më shumë energji, më shumë larmi, më shumë zëra dhe një ndjesi se protesta po kërkon të dalë nga rutina e ditëve të mëparshme.

Por pyetja që duhet bërë është më e thellë:

A po e mban më shumë gjallë protestën diaspora, apo vetë Tirana?

Diaspora sjell emocion, solidaritet, përvojë dhe një dëshirë të fortë për ndryshim. Por ajo nuk jeton çdo ditë realitetin shqiptar. Nuk i ndien njësoj përplasjet, ndarjet, varfërinë, taksat, administratën, korrupsionin, pasigurinë apo mungesën e perspektivës.

Tirana i jeton të gjitha këto.

Dhe Tirana është shumë më tepër se kryeqyteti.

Është rezervuari më i madh njerëzor, intelektual, profesional dhe ekonomik i vendit. Këtu janë profesionistët, sipërmarrësit, studentët, akademikët, bizneset, mediat, administrata dhe një pjesë e madhe e energjisë sociale të Shqipërisë.

Prandaj, historikisht dhe politikisht, kush fiton besimin e Tiranës, fiton një pjesë të madhe të fuqisë për të ndryshuar Shqipërinë.

Por çfarë e zbeh një protestë?

Gushti është periudhë pushimesh. Shumë njerëz janë larguar nga Tirana. Por më e rëndësishme është diçka tjetër: protesta nuk mund të jetojë vetëm me zemërim.

Ajo ka nevojë për ide.

Ka nevojë për qartësi.

Ka nevojë për gjithëpërfshirje.

Ka nevojë për besim.

Shfaqja e një grupi organizator si Kuvendi Kombëtar Qytetar mund të jetë një impuls i ri, nëse arrin të krijojë hapësirë për profesionistë, qytetarë, emigrantë dhe njerëz që duan ndryshim, pa i detyruar të hyjnë menjëherë në konfliktet dhe diferencat e njëri-tjetrit.

Sepse një gabim do të ishte që ndarjet për mënyrën e ndryshimit të bëhen më të rëndësishme se vetë nevoja për ndryshim.

Diaspora mund të ketë një avantazh: e sheh Shqipërinë edhe nga jashtë. Dhe pikërisht për këtë arsye, shpesh nuk i interesojnë shumë rrymat, grupet dhe përçarjet. Ajo kërkon një gjë më të thjeshtë:

A do të ndryshojë Shqipëria apo jo?

Kjo është pyetja që duhet të dëgjojë edhe Tirana.

Ndoshta sekreti i një lëvizjeje të re nuk është të krijojë një tjetër grup politik, por të ndërtojë një mekanizëm besimi qytetar, ku ndryshimi të jetë pika e përbashkët dhe diferencat të diskutohen më pas.

Fillimisht duhet të bashkohemi rreth vlerave.

Pastaj të diskutojmë programin.

Pastaj mënyrën e qeverisjes.

Dhe vetëm atëherë të bëjmë betejën politike.

Tirana duhet të jetë beteja e vlerave dhe motori i ndryshimit.

Një Shqipëri e re nuk mund të ndërtohet vetëm nga emigracioni, por as vetëm nga Tirana.

Duhet të lidhen të dyja energjitë:

Tirana që jeton realitetin dhe diaspora që e sheh Shqipërinë nga bota.

Aty mund të lindë një kapërcim politik.

Aty mund të lindë një Freedom Coalition – jo thjesht një koalicion partish, por një bashkim vlerash, profesionistësh, qytetarësh, sipërmarrësish dhe shqiptarësh brenda e jashtë vendit që besojnë se ndryshimi është i mundur.

Ndryshimi duhet të ndodhë.

Diferencat për mënyrën se si do të bëhet Shqipëria e re, le t’i diskutojmë pasi të kemi gjetur atë që na bashkon.

Sepse sot pyetja nuk është:

“Cila rrymë do të fitojë?”

Pyetja është:

“A do të gjejmë njëri-tjetrin për të ndryshuar Shqipërinë?”